BLOG

Afgelopen week ging de website www.innovatiefinwerk.nl online. Daar is  met een divers team hard aan gewerkt. Mijn collega Marieke Karssen schreef over het ontstaan van dit vernieuwde kenniscentrum een helder blog. Dat neem ik hier graag over.

door Marieke Karssen

De kennis was er al, het netwerk ook, maar het kwam niet goed genoeg over de toonbank. Ook was de etalage niet goed ingericht. Dat was eigenlijk het hele (luxe)probleem. Content genoeg en goed ook. De opdracht was hier om al deze snoepjes zodanig te presenteren dat bezoekers voortaan blljven snoepen in plaats van verdwalen of afhaken. Een samenwerkingsproject met de NSvP, Ingrid Kooijman, Fred Klopper en Hieke de Zeeuw.

Wat nu innovatiefinwerk.nl is, bestond vorige week nog uit drie verschillende websites. Eén ervan heette nsvp.nl en die presenteerde het gros van het aanbod, maar dan vanuit de focus van de afzender, de stichting NSvP. De tweede oude site heette ook innovatiefinwerk, en presenteerde ook het gros van het aanbod, maar miste de informatie over de afzender. Daar kwam -en dat was de aanleiding voor de herinrichting- de content uit denkdivers.nl, een site die werd overgenomen van het ministerie van SZW, nog bij. Moesten we deze content in de bestaande mix gieten? Hoe zouden de bezoekers van die site dat waarderen? En bovendien, hoe moesten we dat doen? Lees verder

door Hieke de Zeeuw

Onlangs herlas ik het boek de zeven eigenschappen van effectief leidersschap van Stephen Covey. Wat mij opviel is het gemak waarmee je zijn zeven stijlen kunt toepassen op zo ongeveer alles in een organisatie. Op het functioneren van individuen, dat van managers, op afdelingen, op de organisatiecultuur als geheel. Het idee dat je bijvoorbeeld communicatieve vaardigheden van medewerkers, teams en organisaties op een hoger plan kan brengen (en daarmee het bedrijfsresultaat verbetert) past bij wat Covey de pragmatische levenshouding noemt. Lees verder

De Universiteitskrant Groningen (UK) bestaat veertig jaar. Al enkele maanden blikken oud (student)redacteuren terug op hun tijd in de redactie. Wat is er van hen geworden? Vele bouwen inmiddels aan een glanzende carriere in de journalistiek. Anderen zijn bij nader inzien toch wat anders gaan doen. Ik was studentredacteur van 1989 tot 1990. Mijn bijdrage verscheen begin juni.

‘Een beetje overlopen was het wel, maar voor een baan in de journalistiek had ik veel over: als hoofdredacteur van de Studentenkrant maakte ik eind jaren ’80 de overstap naar de UK. Want wilde je na je afstuderen kans maken op een echte baan, dan moest je gewoon ervaring opdoen. Daarom schreef ik ook persberichten over ingewikkelde proefschriften voor de Voorlichtingsdienst van de RUG. Dat leverde 125 gulden per bericht op en daar kon ik een week ruim van leven. Lees verder

Hieke de Zeeuw

Het lijkt me echt leuk om topvrouw te zijn. Je hoeft dan bijvoorbeeld nooit meer je hoofd te breken over de bereikbaarheid van de organisatie op vrijdagmiddag, een kapotte printer of de broodjes en de beamer tijdens belangrijke besprekingen. Dat gaat allemaal vanzelf. Als het een beetje meezit wordt je ’s ochtends opgehaald door een aantrekkelijke chauffeur en krijg je al je vergaderstukken geprint en geordend op tijd op je bureau. Stijgen de ziekteverzuimpercentages?  Dan zeg je tegen de verantwoordelijke manager: ‘Wat zullen we daar eens aan gaan doen?’ En daarmee bedoel je dan: wat ga jij er aan doen? Dat begrijpt die manager natuurlijk ook wel.

Lees verder

Hieke de Zeeuw

In Nederland praat je niet over klassenverschillen. Iedereen is gelijk en die droom mag niet worden verstoord. Deze uitspraak is niet van mij maar van Jaap Scholten, afgelopen weekend in NRC Handelsblad. Scholten groeide op in een gegoede familie in Twente. Toch is hij, kind van de jaren ’70, een voorstander van het gelijkheidsbeginsel. Hij had vrienden van eenvoudige komaf maar woonde ook enkele jaren in Bloemendaal  voordat hij naar Boedapest verhuisde. In Bloemendaal  merkte hij iets op: ‘Het viel me op dat bij het hek van de Bloemendaalse School Vereniging iedereen heel gezellig en beleefd met elkaar babbelde. Maar er was een onderhuidse pikorde; wie je wel en wie je niet bij je thuis uitnodigde, wie wel en niet lid kon worden van de Kennemer Golf & Country Club, wie je bij elkaar aan tafel kon zetten en wie niet.’  Dat alles heeft volgens Scholten niks te maken met geld, maar alles met geboorte, contacten, opvoeding en taalgebruik.  Als je bijvoorbeeld een keer ‘eet smakelijk’ zegt of iemand uitnodigt voor je bruiloft in plaats van het huwelijk,  val je bij een aantal mensen ogenblikkelijk  door de mand. Dan word je nooit van je leven meer lid van de Bloemendaalse golfclub. Lees verder

‘Vrouwenvoetbal is zonde van het gras’. Gert Jan Verbeek, coach van AZ stelde dat enige tijd geleden bij een voetbalpraatprogramma. De overige  aanwezigen schoven wat onrustig op hun stoel, keken wat gegeneerd, maar deden er het zwijgen toe. Toen leek mij deze quote vooral niet bijster bevorderlijk voor de collegiale verhoudingen binnen de club maar het bleek een voorbode voor meer: afgelopen week trok het Alkmaarse bolwerk de stekker uit het eerste vrouwenteam. Drie landskampioenschappen in de nieuwe eredivisie op rij ten spijt.

Lees verder